Doğruyu, hakkı, saflığı tehdit eden, gündüzü karanlığa çeken, emeği çukura düşüren kimse; ben ona karşıyım.
İçimizdeki çocuğu zorla büyüten, onun oyuncaklarını elinden alıp, onu parayla kandıran ve kağıtlara, fonlara bağlayan kimse; ben ona karşıyım.
Emeğin postunu pazara çıkaran, -götürmek için- çalışmayıp, imanıyla iş üreteni istismar eden ve onun sırtından kazanırken bir de onunla dalga geçen kimse; ben ona karşıyım!
Sanat yapanı ‘avare’ ve ‘hayta’ olarak etiketleyen, ama insanların tüketim güdüsü üzerinden mal satıp, deliler gibi kar etmeyi yegane iş sayan fosiller, kalantorlar kimlerse; ben onlara karşıyım.
Yaşadıkça kokuşmuş midesi her zaman dolabilsin ve pis kıçı büyümeye devam edebilsin diye, felsefesi ve hayat görüşüne hiç uymasa da; “Aman kimseyi silme!” mesajını kendine slogan edinen dansözler kimlerse; ben onlara karşıyım!
Kemiksizliği yaşam biçimi edinmiş ve bir de küçüklerine bu hayat görüşünü telkin eden, onları tarzsızlığa, değersizliğe, felsefesiz bir yaşama iten ve bu yolda, her türlü siyasî görüşe bile inançsızca uyum sağlayan kemiksiz, dansöz liboşlar kimlerse; ben onlara karşıyım!
Metroda, otobüste, minibüste eline bir gazete veya kitap alıp, yeni bir şeyler öğrenerek zamanını değerlendirmek yerine; sanki pek üzerine vazifeymiş gibi, karşısında-yanında oturan veya ayakta duran stil sahibi insanların üzerlerine-başlarına, saçlarına, gözlerine davarlar gibi, öküzler gibi denetleyici gözlerle bakan kütükler kimlerse; onların da alayına karşıyım!
Hatta hepsini bir kenara bırakın; yaptığım görüşmelerden ve arkadaşça muhabbetlerden sonra, onların arkalarından, onları gıyaplarında eleştirip, değerlendirmeye alma hatasına zaman zaman düşen kendime bile karşıyım! Çünkü ben çuvaldızı önce kendime batırmaktan yanayım.
Ne oldu bize? Kim yaptı bizi böyle çekilmez?.. Renksiz, tarzsız ve tekdüze olma merakına çekmeyi başardı?
Kim bu altın gibi ülkenin altın insanlarını böylesi birbirine düşürmeyi başardı ve sürüden ayrı düşünüp de aydınlığı görenleri iteledi, kakaladı?..
Ve bunu neden yaptı bize?
Böylesi karşıtlık dolu sözleri bana ve benim gibilere bu kadar sık zikrettirmeyi gerektiren o suçlular kimler?!
İşine gücüne bakan, üreten, zamanı pozitif yönde yaşayan, barışçıl, yaratıcı, açık, aydın ve takıntısız insanları böylesi gerginleşmeye mecbur kılan, üzerlerine savaş kalkanlarını kuşanmaya iten, varlıklarının karanlığıyla aydınlığımızı yok etmeye çalışan o suçlular kimler?!
Ne istiyorlar bizden?.. Bir türlü bulup, netleştiremiyorum onların amacını.
Sonuçta tek bir ihtimal kalıyor. Evet tek bir ihtimal ve kesinlikle bunun ötesi yok.
Şeytan, yani karanlık, hem bizim ülkede, hem de dünya genelinde aydınlığa karşı son kozlarını oynuyor. Hem de artık en arlanmaz, en utanmaz şekillerde kendini açık ediyor. Kimse farkında değil belki ama, karanlık yakında hepimizin kıçına kadar girecek! Ya hele bir de iyi ile kötüyü ayırt etmezse ne olacak?! Aydını, liboşu, imanlıyı-yalancıyı, hortumcuyu, çalışkanı tek bir torbaya koyup sallarsa ne olacak?!
Bakalım o zaman da herkes kendi rahatına bakabilecek mi?..
İçimizdeki çocuğu zorla büyüten, onun oyuncaklarını elinden alıp, onu parayla kandıran ve kağıtlara, fonlara bağlayan kimse; ben ona karşıyım.
Emeğin postunu pazara çıkaran, -götürmek için- çalışmayıp, imanıyla iş üreteni istismar eden ve onun sırtından kazanırken bir de onunla dalga geçen kimse; ben ona karşıyım!
Sanat yapanı ‘avare’ ve ‘hayta’ olarak etiketleyen, ama insanların tüketim güdüsü üzerinden mal satıp, deliler gibi kar etmeyi yegane iş sayan fosiller, kalantorlar kimlerse; ben onlara karşıyım.
Yaşadıkça kokuşmuş midesi her zaman dolabilsin ve pis kıçı büyümeye devam edebilsin diye, felsefesi ve hayat görüşüne hiç uymasa da; “Aman kimseyi silme!” mesajını kendine slogan edinen dansözler kimlerse; ben onlara karşıyım!
Kemiksizliği yaşam biçimi edinmiş ve bir de küçüklerine bu hayat görüşünü telkin eden, onları tarzsızlığa, değersizliğe, felsefesiz bir yaşama iten ve bu yolda, her türlü siyasî görüşe bile inançsızca uyum sağlayan kemiksiz, dansöz liboşlar kimlerse; ben onlara karşıyım!
Metroda, otobüste, minibüste eline bir gazete veya kitap alıp, yeni bir şeyler öğrenerek zamanını değerlendirmek yerine; sanki pek üzerine vazifeymiş gibi, karşısında-yanında oturan veya ayakta duran stil sahibi insanların üzerlerine-başlarına, saçlarına, gözlerine davarlar gibi, öküzler gibi denetleyici gözlerle bakan kütükler kimlerse; onların da alayına karşıyım!
Hatta hepsini bir kenara bırakın; yaptığım görüşmelerden ve arkadaşça muhabbetlerden sonra, onların arkalarından, onları gıyaplarında eleştirip, değerlendirmeye alma hatasına zaman zaman düşen kendime bile karşıyım! Çünkü ben çuvaldızı önce kendime batırmaktan yanayım.
Ne oldu bize? Kim yaptı bizi böyle çekilmez?.. Renksiz, tarzsız ve tekdüze olma merakına çekmeyi başardı?
Kim bu altın gibi ülkenin altın insanlarını böylesi birbirine düşürmeyi başardı ve sürüden ayrı düşünüp de aydınlığı görenleri iteledi, kakaladı?..
Ve bunu neden yaptı bize?
Böylesi karşıtlık dolu sözleri bana ve benim gibilere bu kadar sık zikrettirmeyi gerektiren o suçlular kimler?!
İşine gücüne bakan, üreten, zamanı pozitif yönde yaşayan, barışçıl, yaratıcı, açık, aydın ve takıntısız insanları böylesi gerginleşmeye mecbur kılan, üzerlerine savaş kalkanlarını kuşanmaya iten, varlıklarının karanlığıyla aydınlığımızı yok etmeye çalışan o suçlular kimler?!
Ne istiyorlar bizden?.. Bir türlü bulup, netleştiremiyorum onların amacını.
Sonuçta tek bir ihtimal kalıyor. Evet tek bir ihtimal ve kesinlikle bunun ötesi yok.
Şeytan, yani karanlık, hem bizim ülkede, hem de dünya genelinde aydınlığa karşı son kozlarını oynuyor. Hem de artık en arlanmaz, en utanmaz şekillerde kendini açık ediyor. Kimse farkında değil belki ama, karanlık yakında hepimizin kıçına kadar girecek! Ya hele bir de iyi ile kötüyü ayırt etmezse ne olacak?! Aydını, liboşu, imanlıyı-yalancıyı, hortumcuyu, çalışkanı tek bir torbaya koyup sallarsa ne olacak?!
Bakalım o zaman da herkes kendi rahatına bakabilecek mi?..
ARIZA ADAM
ÖMER
