Olur mu?

Ağlamayı bilmeyen

kızmayı

ardından öpmeyi bilmeyen

üzerine suyu dökmeyen

elleri kirlenmeyen

sonra temizlenmeyen

İnsan ol'ur mu?.. Uçurumun eşiğine gidip vazgeçip dönmeyen

yaralayıp

sonra merhem sürmeyen

küsüp

sonra barışmayan

İnsan ol'ur mu?..

Haklıyken bağırıp çağırmayan

sonra affetmeyen

'İnsandır, yapabilir.' deyip

ellerini yukarı açmayan

beklemeyen

ağlamayı bilmeyen

İnsan ol'ur mu?..

Yana yana kavrulan

küllerinden doğmayan

karadelikten geçer de

İnsan ol'ur mu?.. ARZ

Kendin ol yeter

Cezalandır!
püskürt yüzüme alevleri!
küçük düşür hatta
kaldır at bir çuval inciri!

panikleme ama
dünyanın sonu değil
samimi ol
kendin ol yeter...

Yanlışımda doğrum
bilmediğimde bilgim
saptığımda elimi tutan
ayağa kaldıran ol

panikleme ama
dünyanın sonu değil
samimi ol
kendin ol yeter...

Acının bedenseli
tırnakların çekilmesi

gücün eksilmesi kolay.

Asma yüzünü, küsme.
olmuyor...

Cezalandır
püskürt yüzüme alevleri
samimi ol
kendin ol yeter...


ARZ

Çok bana

Yedirir içtiğin tütünü hüzün
buldurur şişenin dibini.
Yanar erir zerrelerin
tekrar açılana kadar gönlün.

Hata İnsan için dediler
avundum her defasında, güldüm

çıkamadım bazen yüzeye
an gelir, hayat bir kör düğüm...

Açtım ellerimi Yaratan'a
affet neyse ettiğim hata
işlemiyor bazen, yanıyorum

her dakikanın affında olsam da...

Tütünümü değil, elimi yakarım
parmak yetmez, kolumu keserim
ne olur artık affet
bu hüzün çok bana...


ARZ

Kalbin işi

Üzmek
şeytan işi

sonrası cehennem gibi...

Affetmek an işi
affedilmek sabır işi...

Bitmeyen; dünya işi...

Aşk ateş gibi
yakar benliğini

Üzmek
şeytan işi

Üzülmek ruhun inişi

Sevmek kalbin işi...


ARZ

Affola

Kolaydır affetmek
çocuksan
ruhtaysan...

Zordur beklemek
affedilmeyi
her şey çok kolayken
çocuksan

anlayamazsın

ağlarsın...

Büyük ya da küçük hata
konuştun mu
affedersin
kalmaz hesabın
kalmaz kin
öpersin
çocuksan
ruhtaysan...

Ağlatır inletir
sabırsızdır
beklemek affedilmeyi.
Endişe, korku eker ruha
kısa süre cehennem ateşi
cennete şafak sayarken

zordur beklemek
affedilmeyi.

N'olur dostlar
bütün hatalarım affola...


ARZ

Benimsemedim

Ben bu dünyada
ölümüne sevmeyi gördüm.
O bir tek gülücüğe
Allah Allah deyip
feda etmeyi kendimi
her şeyden vazgeçmeyi gördüm.

Kini, nefreti
satılmayı
ama yine de
affetmeyi gördüm.

Hatasıyla, sevabıyla
kul demeyi gördüm insana
kul demeyi!..

Ben bu dünyada
kanını satanı gördüm.
Aynı anadan doğup da
aileyi satanı gördüm!..

Yedi kat yabancıyı gördüm
sıkıştığımda elini veren...
ve ne akrabalar gördüm
mezara para ile çiçek gönderen
ama zahmet edip gitmeyen!..

Ben bu dünyada
sıcağı, soğuğu gördüm
nice akıl verenler oldu da
ilmimden şaşmadım.
Kor alevlerle dağladım gönlümü
kendimle kavruldum.

Ben bu dünyada
ihanetin en babasını gördüm de
Allah'ıma dayandım
affettim hepsini
sitemimi şiirlerimde hapsettim.

Hepsini boş ver de
ben bu dünyayı
hiç benimsemedim.


Arıza Adam
Ömer Dalman
21.03.2018

Kendimden bildim

En büyüğünü darbenin
dibimden gördüm.
zehirlenmiş meğer kanım
su diye içtim de
yine şükrettim...

Yalan beyanla
yargısız infazla sıkıldı kafama
o karanlık kuyuyu ben
dibimden gördüm.

Yalandan bıraktılar çiçeklerini
tıpkı diğerlerine yaptıkları gibi
çoktan gömmüşlerdi halbuki
kusmadım yine de nefreti
Rabbimden bildim.

Ya zehirliydi zaten kanım
ya da sonradan ekmişlerdi
okşadım ellerimle o tohumları da
kendimden bildim.


Arıza Adam
Ömer Dalman
13.03.2018